Λατρεύω την εφαρμογή. Συνήθως η τραπεζική δεν είναι το αγαπημένο μου, αλλά τη Vivid είναι πραγματικά ευχάριστο να την κοιτάς, με τον τρόπο που είναι οργανωμένα όλα.
Alexandra Pocol, ιδρύτρια, Simply Keto
Όταν η Alexandra Pocol άνοιξε τις πόρτες του καφέ της στο Βερολίνο, οι πρώτοι που μπήκαν και ακολουθούσαν κετογονική διατροφή ήταν οι μόνοι με τέτοια διατροφή που είχε γνωρίσει ποτέ στην πραγματική ζωή. «Ήμασταν εντελώς εξωγήινοι», λέει. «Κατά τα άλλα, όλοι νόμιζαν ότι ήμουν τρελή.» Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα παρόμοιο στη Γερμανία. Μια δεκαετία αργότερα, εκείνο το καφέ έχει γίνει η Simply Keto: μια online επιχείρηση χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση με περίπου τριάντα άτομα, περίπου εβδομήντα δικά της προϊόντα και μια κοινότητα που διασχίζει τη χώρα για να αγοράσει κέικ χωρίς ζάχαρη.
Είναι το είδος της ιστορίας που αρέσει στη Vivid να λέει. Μια επιχειρηματίας που δεν μπορούσε να σταματήσει να χτίζει, που έμαθε να αφήνει για να μεγαλώσει, και που, την πιο επισφαλή στιγμή, ανακάλυψε ότι το οικονομικό εργαλείο που είχε διαλέξει σχεδόν τυχαία ήταν αυτό που έμεινε όρθιο.
Η προσήλυτη
Η Alexandra Pocol δεν ξεκίνησε για να πουλήσει keto. Ήταν, όπως λέει η ίδια, το αντίθετο του πιστού. «Τότε ήμουν vegan με πολλούς υδατάνθρακες και πίστευα ότι το λίπος ήταν γενικά κακό και οι υδατάνθρακες απίστευτα σημαντικοί», λέει. Η στροφή ήρθε μέσω του τότε συντρόφου της, ενός επιχειρηματία χωρίς χρόνο να σκεφτεί το φαγητό, που γύρισε μια μέρα σπίτι και ανακοίνωσε ότι κόβει εντελώς τους υδατάνθρακες, και άρχισε να τρώει τα ίδια πέντε πράγματα κάθε μέρα. Ανήσυχη μήπως έβλαπτε τον εαυτό του, εκείνη άρχισε να ερευνά, ετοιμάζοντας ένα εβδομαδιαίο ενημερωτικό φύλλο για να το διαβάζει τα Σαββατοκύριακα: τι είναι το keto, γιατί είναι καλό, τι θα μπορούσε να πάει στραβά.
Μετά από τρεις εβδομάδες δικής της έρευνας, κάτι άλλαξε. «Ακουγόταν σαν τη λύση σε όλα μου τα προβλήματα», λέει: οι απογευματινές πτώσεις ενέργειας, το αδύναμο ανοσοποιητικό, οι αλλεργίες που θεωρούσε φυσιολογικές για κάποιον «σούπερ υγιή». Τρεις μήνες ενημερωτικών φύλλων αργότερα, το δοκίμασε η ίδια. Τα αποτελέσματα ήταν γρήγορα και προσωπικά. Οι αλλεργίες εξαφανίστηκαν, οι απογευματινοί υπνάκοι δεν χρειάζονταν πια, ο ύπνος και η πέψη της βελτιώθηκαν. Όταν άλλαξε τη διατροφή του και ο πατέρας της, έχασε βάρος που δεν είχε καταφέρει ποτέ να χάσει και, όπως λέει, δεν χρειαζόταν πια το σπρέι για το άσθμα ούτε τα φάρμακα για τον διαβήτη.
Εκείνη ήταν η στιγμή που η vegan έγινε ιδρύτρια. «Σκέφτηκα: εντάξει, ουάου, το keto είναι η απάντηση», λέει. «Και μετά ίδρυσα, πολύ αυθόρμητα και πολύ παρορμητικά, με ένα καφέ, γιατί ήθελα να κάνω κάτι.»
Πουλώντας το αδύνατο
Αυτό που ήθελε δεν ήταν ούτε κλινική ούτε διάλεξη. Είχε σκεφτεί να γίνει σύμβουλος διατροφής και το απέρριψε. «Ήθελα να δείξω στους ανθρώπους ότι μπορείς να τρως κέικ και τέτοια πράγματα, απλώς χωρίς ζάχαρη», λέει. «Ότι μπορείς να έχεις υγιεινή διατροφή χωρίς να τα κόψεις όλα, γιατί αυτό δεν είναι βιώσιμο. Για κανέναν. Κανείς δεν θέλει να κόψει τα πάντα για όλη του τη ζωή.»
Κανείς δεν θέλει να κόψει τα πάντα για όλη του τη ζωή. Ήθελα να δείξω ότι μπορείς να τρως πραγματικά όμορφα, γευστικά πράγματα, απλώς χωρίς ζάχαρη.
Alexandra Pocol, ιδρύτρια, Simply Keto
Το καφέ, λέει, ήταν το πρώτο αμιγώς κετογονικό μαγαζί στον κόσμο. Άνθρωποι έρχονταν σαν σε προσκύνημα κατευθείαν από το αεροδρόμιο· κάποιοι νοίκιαζαν δωμάτια στον ίδιο δρόμο μόνο για να παίρνουν πρωινό εκεί. Μετά οι πελάτες άρχισαν να ζητούν περισσότερα: μείγματα για ψήσιμο, αρτοσκευάσματα για το σπίτι, γιατί δεν μπορούσαν να έρχονται από το Αμβούργο κάθε εβδομάδα. Έτσι η Simply Keto έγινε κατάστημα εκτός από καφέ, και η Pocol έγινε γραμμή παραγωγής ενός ατόμου. «Δεν έχουμε εξωτερική χρηματοδότηση, δεν έχουμε εξωτερικά κεφάλαια», λέει. «Την ημέρα έψηνα για το καφέ, στεκόμουν όλη μέρα στο καφέ και μετά το βράδυ έψηνα για το ηλεκτρονικό κατάστημα.» Νωρίς το πρωί, πριν ανοίξουν, η ομάδα, ο Robert, εκείνη και δύο ημιαπασχολούμενοι, συσκεύαζαν τα δέματα.
Η φιλοδοξία, ακόμη και τότε, ήταν μεγαλύτερη από ένα αρτοποιείο. Σήμερα η εταιρεία έχει περίπου εβδομήντα δικά της προϊόντα μαζί με προϊόντα τρίτων. «Μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα σε εμάς», λέει. «Αυτός ήταν ο στόχος από την αρχή: να είμαστε ένα είδος marketplace για το keto.»
Μαθαίνοντας να αφήνεις
Το πιο δύσκολο μάθημα της ανάπτυξης, λέει η Pocol, ήταν ότι δεν μπορούσε πια να κάνει τα πάντα μόνη της. Θυμάται να πηγαίνει στην παραγωγή τη νύχτα μετά τη δική της δουλειά, προσπαθώντας να βοηθήσει, και να βλέπει την επόμενη μέρα ότι δεν είχε κάνει καμία διαφορά, «σταγόνα στον ωκεανό». Σήμερα, υπεύθυνη για περίπου τριάντα άτομα, έχει περάσει από το ψήσιμο, τις αποστολές, το περιεχόμενο και την ανάπτυξη συνταγών στη διοίκηση της εταιρείας και την ηγεσία του μάρκετινγκ, ενώ τα υπόλοιπα γίνονται όλο και περισσότερο χωρίς εκείνη.
«Χωρίς να αφήσεις, να αναθέσεις, να παραδώσεις, δεν μπορείς να μεγαλώσεις, γιατί απλώς δεν μπορώ να κάνω όλα όσα χρειάζονται», λέει. Η λεπτομέρεια στην οποία επιμένει είναι ο χρονισμός. Στην αρχή, πριν μπορείς να ξεχωρίσεις μια δυνατή πρόσληψη από μια αδύναμη, κρατάς τα ηνία σφιχτά· αν παραδώσεις πολύ νωρίς, σε κάποιον για τον οποίο δεν είσαι σίγουρος, η ποιότητα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Μόλις όμως βρεις ανθρώπους που είναι πραγματικά εξαιρετικοί, και η διαφορά, λέει, φαίνεται γρήγορα, η προτεραιότητα αντιστρέφεται. «Τότε είναι πολύ σημαντικό να τους δώσεις γρήγορα πολλή ευθύνη και να μην τους ελέγχεις σε κάθε λεπτομέρεια. Οι καλοί εργαζόμενοι θέλουν να έχουν ευθύνη. Θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους.»
Το πιο κοντινό της παράδειγμα είναι η Luisa, σήμερα operations manager της εταιρείας και, όπως λέει η Pocol, η καλύτερή της φίλη, μια φιλία που γεννήθηκε από τη συνεργασία και όχι το αντίστροφο. Η Luisa εμφανίστηκε πρώτη φορά ως άμισθη εθελόντρια σε μια εμπορική έκθεση, όταν η Simply Keto δεν είχε χρήματα για προσωπικό, και δούλεψε, θυμάται η Pocol, σαν κορυφαία εργαζόμενη από την πρώτη μέρα. Η Pocol χρειάστηκε έναν χρόνο για να βρει το θάρρος να της ζητήσει να έρθει στην ομάδα. «Η Luisa είναι ο ελβετικός μου σουγιάς. Κάνει τα πάντα», λέει. «Μπορώ να τη βάλω οπουδήποτε. Χωρίς τη Luisa, ειλικρινά θα ήθελα να κλείσω το μαγαζί.» Γύρω της υπάρχει μια ευρύτερη ομάδα, όπου ανήκει και η Lea, που αναπτύσσει τις συνταγές της μάρκας χωρίς ζάχαρη, κετογονικές και χωρίς γλουτένη, καθώς και το περιεχόμενο που τις συνοδεύει.
Η Luisa είναι ο ελβετικός μου σουγιάς. Κάνει τα πάντα. Χωρίς τη Luisa, ειλικρινά θα ήθελα να κλείσω το μαγαζί.
Alexandra Pocol, ιδρύτρια, Simply Keto
Το τεστ αντοχής
Το να χτίζεις επιχείρηση με κάποιον που αγαπάς, λέει ειλικρινά η Pocol, είναι ένα τεστ αντοχής που δεν περνά κάθε σχέση. Έχει χάσει φιλίες εξαιτίας του. Δεν θα ίδρυε, λέει, ξανά εταιρεία με σύντροφο. «Δεν ξεκουράζεστε ποτέ ο ένας από τον άλλον· δουλεύετε μαζί όλη την ώρα, και μετά πηγαίνετε μαζί και σπίτι.» Κι όμως, χαίρεται που το έκανε. Ο πρώην επιχειρηματικός της συνεργάτης, ο Robert, έχει φύγει από την εταιρεία για να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του, και οι δυο τους παραμένουν φίλοι· εκείνος τη βοηθά ακόμη να το κρατά ζωντανό. «Χωρίσαμε εντελώς με καλούς όρους», λέει.
Το χαμηλότερο σημείο ήρθε όταν ο Robert της είπε ότι ήθελε να φύγει. «Υπήρξε η στιγμή που πραγματικά σκέφτηκα να τα παρατήσω όλα, γιατί ποτέ δεν ήθελα να το κάνω χωρίς εκείνον», λέει. «Έκλαιγα κάθε βράδυ για εβδομάδες.» Αυτό που την κράτησε ήταν η ομάδα. Η Luisa της είπε ότι δεν ήταν μόνη· οι τριάντα άνθρωποι γύρω της, ανακάλυψε, δεν είχαν κανέναν από τους φόβους της. «Με εμπιστεύονταν απόλυτα», λέει. «Είχα φτιάξει εδώ μια μικρή φούσκα, με ανθρώπους που πραγματικά συμπαθώ. Είναι στην πραγματικότητα λίγο σαν οικογένεια. Και γι’ αυτό το να τα παρατήσω απλώς δεν είναι επιλογή.»
Η συμβουλή της σε όποιον μπαίνει στον πειρασμό να ξεκινήσει εταιρεία με φίλους δεν είναι ούτε προειδοποίηση ούτε επευφημία. Διαλέξτε πολύ προσεκτικά, λέει, και σκεφτείτε από πριν αν ο άλλος αντέχει τις συγκρούσεις, γιατί οι συγκρούσεις θα έρθουν πάντα. Οι σχέσεις που σπάνε από αυτές, υποστηρίζει, μάλλον δεν ήταν αυτές που άξιζε να κρατήσεις. «Είναι ουσιαστικά ένα κουμπί γρήγορης κίνησης. Σου δείχνει πιο γρήγορα ποιος ταιριάζει πραγματικά και ποιος όχι.» Για τις ίδιες τις συγκρούσεις, η μέθοδός της είναι απλή: πρώτα ηρεμείς, το ξανασκέφτεσαι την επόμενη μέρα και μετά το θέτεις εποικοδομητικά. «Μην το καταπίνεις. Ό,τι καταπίνεις γίνεται αργότερα πολύ μεγαλύτερο δράμα.»
Αυτό για το οποίο δεν σε προειδοποιεί κανείς
Τα τρία πρώτα χρόνια, η Pocol δεν πήγε καθόλου διακοπές και δούλευε έξι ή επτά μέρες την εβδομάδα. Η μεγαλύτερη έκπληξη όλης της διαδρομής, λέει, ήταν απλώς πόση δουλειά θα ήταν, κάτι που είχε ακούσει και, όπως οι περισσότεροι ιδρυτές για πρώτη φορά, υπέθετε σιωπηλά ότι δεν θα ίσχυε για εκείνη. «Είχα ακούσει συχνά ότι δεν πρέπει να ξεκινάς εταιρεία μόνο και μόνο για να το κάνεις», λέει, «μόνο αν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, αν πρέπει οπωσδήποτε. Σήμερα το υπογράφω εκατό τοις εκατό.»
Δεν το εξωραΐζει, και προειδοποιεί και τους άλλους να μην το κάνουν. Η διαφορά ανάμεσα σε ένα project πάθους και μια επιχείρηση, λέει, είναι ότι δεν μπορείς πια να το κάνεις μόνο όταν έχεις διάθεση. «Είναι σαν παιδί. Χρειάζεται φροντίδα όταν τη χρειάζεται, όχι όταν έχεις εσύ διάθεση.»
Μια επιχείρηση είναι σαν παιδί. Χρειάζεται φροντίδα όταν τη χρειάζεται, όχι όταν έχεις εσύ διάθεση.
Alexandra Pocol, ιδρύτρια, Simply Keto
Έκλεισε το καφέ στην πανδημία, όταν το ηλεκτρονικό κατάστημα μεγάλωνε τόσο γρήγορα που η φυσική επιχείρηση διέσπαε πλέον την προσοχή της. Ήταν δύσκολη απόφαση και, εμπορικά, η σωστή. Η ανάπτυξη ήταν ασταμάτητη: τα πρώτα έξι χρόνια, λέει, η εταιρεία διπλασιαζόταν κάθε χρόνο, με τα κοινωνικά δίκτυα ως βασική κινητήρια δύναμη και, για ένα διάστημα, ένα νέο προϊόν περίπου κάθε δύο εβδομάδες. Σήμερα στεγάζεται σε ένα σύνολο από τούβλινα κτίρια σε ένα νησί του Βερολίνου, έναν χώρο που η Pocol εντόπισε από το ποδήλατό της και δεν τον άφησε να της ξεφύγει.
Ο λογαριασμός που έμεινε όρθιος
Η Pocol, όπως παραδέχεται η ίδια, δεν είναι άνθρωπος που απολαμβάνει «τα τραπεζικά». Η Vivid το άλλαξε αυτό. «Είναι τόσο καλά δομημένη που καταλαβαίνεις πολύ γρήγορα όλες τις ταμειακές σου ροές», λέει. «Μπορείς να βάζεις ωραία ετικέτες σε όλα, και τότε βλέπεις πραγματικά πού πηγαίνουν τα χρήματα, τι έρχεται μετά, τι εκκρεμεί ακόμη.» Για μια επιχείρηση χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση που λειτουργούσε πάντα με σφιχτό προϋπολογισμό, αυτή η σαφήνεια δεν είναι διακοσμητική. Έτσι παρακολουθεί τη ρευστότητα, σχεδιάζει μπροστά και βρίσκει πού μπορεί να εξοικονομήσει.
Αυτό που την κέρδισε δεν ήταν τόσο μία λειτουργία όσο η εμπειρία της χρήσης. Η εφαρμογή έκανε μια αγγαρεία που πάντα απέφευγε κάτι που ήθελε η ίδια να ανοίγει, και για μια επιχειρηματίας που διευθύνει μόνη της μια λιτή επιχείρηση, αυτή η συνήθεια αποδίδει με τον πιο απλό τρόπο: ξέρει πάντα πώς έχουν τα πράγματα.
Έχει πειστεί τόσο που τα σχέδιά της για το μέλλον την περιλαμβάνουν. Αν ανοίξει ποτέ άλλο μαγαζί, και ένα pop-up καφέ παραμένει, όπως παραδέχεται, project της καρδιάς της, θα χρησιμοποιούσε το σύστημα πληρωμών της Vivid χωρίς δισταγμό. «Είμαι πολύ ικανοποιημένη με την εφαρμογή», λέει. «Δεν μπορώ να φανταστώ να είναι οτιδήποτε άλλο από εξίσου καλό.»
Για μια γυναίκα που κάποτε πίστευε ότι το λίπος ήταν ο εχθρός και έχτισε μια εταιρεία αλλάζοντας γνώμη, αυτή ίσως είναι η πιο ταιριαστή σύσταση: ένα εργαλείο στο οποίο δεν σκόπευε να βασιστεί, επιλεγμένο με το ένστικτο, που αποδείχθηκε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η επιχείρηση όταν όλα τα άλλα είχαν σταματήσει.
