Mark, punktur og merki byggt á ófullkomleika: hvernig Bolzplatzkind breytti broti úr æskunni í fótboltagötutískumerki

Það er enn viðarlykt á háaloftinu fyrir ofan íbúð móður hans í Hamborg. Henoch Förster kemur þangað af og til, eins og stofnendur gera þegar þeir þurfa að minna sig á hvar reksturinn hófst. Fyrir tíu árum, á milli tuga pappakassa sem staflað var fimm og sex hátt, pakkaði hann stuttermabolum í höndunum og bar þá fimm hundruð metra á pósthúsið. Merkið hét Bolzplatzkind og nánast enginn hafði heyrt um það. Í dag hafa um sjötíu viðskiptavinir í Þýskalandi látið húðflúra merkið á sig fyrir lífstíð og fyrirtækið selur fótboltatengda götutísku frá litlum höfuðstöðvum í miðborg Hamborgar.

Tíu árum síðar er merkið orðið stærra en stofnandinn, og það, segir Förster, er einmitt málið.

Nafn sem varð til á rigningarsunnudegi í Bamberg

Henoch Förster átti að vera að læra. Í staðinn sat hann blautan sunnudagseftirmiðdag í herbergi í háskólanum í Bamberg í Bæjaralandi og skrifaði texta um Bolzplatz, flekkóttu, girtu sparkvellina sem þýskir fótboltakrakkar alast upp á. Orðið Bolzplatzkind, „barn sparkvallarins“, varð til í þeim texta. Hann sló það inn í Google til að sjá hvort einhver hefði notað það. Enginn hafði gert það. Hann birti textann á Facebook. Fólki líkaði hann. Það var engin vara, ekkert merki, engin verslun. Bara orð og saga.

Það tók hann um eitt og hálft ár að fara frá „þetta væri gott orð“ yfir í „þetta á heima á stuttermabol“. Hann setti Bolzplatzkind á markað 1. september 2015 og vefsíðan og allar samfélagsmiðlarásirnar fóru í loftið sama dag. Að eigin sögn hafði hann verið að leita: fyrsta háskólanám sem hann hóf en hætti í, svo iðnnám, svo annað háskólanám. Bolzplatzkind var augnablikið þegar leitinni lauk.

Merkið sem enginn hannaði viljandi

Merki Bolzplatzkind er svo einfalt að flestir halda að það hafi verið úthugsað frá fyrsta degi. Svo var ekki. Upphafleg hugmynd Försters var að setja orðið upp í þremur línum, Bolz / Platz / Kind, eins og á bókarkápu. Þáverandi kærasta hans sagði að það gengi ekki upp. Hann hlustaði.

Svo kom rigningin í Berlín. Hann lenti í 20 mínútna úrhelli í húsagarði og skaust inn í næstu búð, gleraugnaverslun, til að bíða það af sér. Afgreiðslukonan, nemi í list og hönnun, hlustaði á hugmyndina hans að merkinu og benti á það augljósa sem hann hafði ekki séð: lóðréttu línurnar í B-inu og D-inu voru þegar tvær markstangir. „Notaðu strikin utan á B-inu og D-inu,“ lagði hún til. „Dragðu þau upp (það eru stangirnar) og settu svo slána ofan á. Þá ertu kominn með mark.“

Hann fór heim, svaf illa („alvöru martraðir um merki, ekkert grín“) og teiknaði það morguninn eftir. Punkturinn á eftir orðinu fékk að vera; hann var þegar hluti af letursmerkinu. Nú gegnir hann tvöföldu hlutverki sem bolti sem fer fram hjá markinu. Förster finnst sá hluti bestur.

Götutíska, ekki íþróttafatnaður, og munurinn skiptir máli

Það er freistandi að kalla Bolzplatzkind fótboltamerki og láta þar við sitja. Förster leiðréttir það. Fötin eru ekki fyrir völlinn. Þau eru götutíska, fyrir restina af vikunni, þann hluta lífsins þar sem þú vilt ganga inn á kaffihús og gefa hljóðlega til kynna hvers konar manneskja þú ert. „Þetta snýst um að sýna utan vallar, í daglegu lífi: ég er fótboltamaður, ég kem af sparkvellinum. Ég er ákveðin manngerð og það er það sem ég vil tjá.“

Viðskiptavinurinn er stöðugur og afmarkaður: einhver sem ólst upp á sparkvelli, veit hvað það er að spila í rigningu eða drullu og ber með sér ákveðið Understatement í klæðaburði. Söluhæstu vörurnar eru svartar, hvítar og gráar. Bolzplatzkind selur líka litríkar flíkur, en grunnflíkurnar seljast betur en allt annað, hvert einasta tímabil, sem Förster les sem nokkuð skýra yfirlýsingu um hver markhópurinn hans er.

Efnin skipta hann máli. Sanngirnisvottuð þar sem hægt er. Lífræn bómull þar sem birginn býður upp á hana. Endurunnið pólýester þar sem hann gerir það ekki. Hann er, að eigin sögn, ekki kreddufastur í þessu (hann neitar ekki að selja vöru sem fæst ekki í lífrænni útgáfu), en valið er meðvitað. „Mér hefur verið annt um þetta síðan ég stofnaði merkið árið 2015,“ segir hann. „Það er hluti af hugmyndafræðinni og karakter merkisins.“

Svona verður merki í raun til: fyrir tilstilli annarra

Sumir stofnendur tala um samfélagið sem markaðsrás. Förster talar um það sem það sem byggði merkið upp til að byrja með. „Þú getur ekki byggt upp merki einn. Fólk segir ‚vá, þú fékkst þessa hugmynd‘. Jú. En sá sem raunverulega þróar merki er samfélagið. Án samfélagsins er merkið ekki til; það hefur ekkert gildi.“

Hann birtir efni daglega, hefur gert það í tíu ár, og byggði upp fyrsta fylgjendahópinn með því að endurbirta myndir frá viðskiptavinum á tíma þegar enginn annar gerði það. „Það skipti engu þótt myndin væri pixluð. Ég vildi gefa þessu fólki svið: að sjást sem Bolzplatzkind.“ Fyrsti meðbyrinn kom frá samfélaginu sem fagnaði sjálfu sér; merkið var linsan.

„Mér finnst það enn óraunverulegt. Þegar einhver sendir mér mynd og segir ‚ég lét húðflúra merkið þitt‘ fæ ég næstum samviskubit. Eins og: hvað hefurðu gert? Nú stend ég í þakkarskuld við þig.“

Henoch Förster, stofnandi og forstjóri, Bolzplatzkind

Tveir áfangar sögðu honum að merkið væri komið inn í meginstraum menningarinnar. Sá fyrri var sími fullur af skjáskotum frá vinum eftir að Daniel Aminati klæddist einum af bolunum hans í TAFF á ProSieben. „Hei, merkið þitt er á Pro7.“ Pantanir fylgdu sama kvöld. Sá síðari var þegar hann sá Marco Reus, þá stjörnu BVB og landsliðsmann Þýskalands, í Bolzplatzkind-bol. „Ég þurfti að setjast niður. Ég táraðist aðeins. Ég tek einn áfanga í einu og stoppa sjaldan til að fagna. En þetta var augnablik þar sem ég hugsaði: já, þú hefur gert eitthvað hérna.“

Skýrasta merkið er það sem sumir viðskiptavinir hafa gert við húðina á sér. Um sjötíu manns hafa látið húðflúra Bolzplatzkind-merkið á sig fyrir lífstíð. „Mér finnst það enn óraunverulegt. Þegar einhver sendir mér mynd og segir ‚ég lét húðflúra merkið þitt‘ fæ ég næstum samviskubit. Eins og: hvað hefurðu gert? Nú stend ég í þakkarskuld við þig.“ Á dögunum þegar vinnan á samfélagsmiðlum virtist óbærileg (og slíkir dagar komu, í kringum fjórða árið, þegar hann íhugaði alvarlega að hætta) voru það þessir viðskiptavinir sem héldu honum við efnið.

Uppruni: skiptir engu. Frammistaða: skiptir öllu.

Ef Bolzplatzkind á sér trúarjátningu segir Förster hana í einni línu: „Uppruni skiptir ekki máli, tungumál skiptir ekki máli, árangur skiptir máli.“ Hann meinar það bæði landfræðilega og félagslega. Völlurinn, ímynduðu línurnar í kringum hann, var staðurinn þar sem vandamál heimsins hættu. „Það skipti engu hvaðan fólk kom. Hvort sem þú komst af byggingarsvæði eða úr banka: á fótboltavellinum eru allir jafnir. Það snýst um frammistöðuna.“

Yfirfært á fyrirtækjarekstur gildir sami lærdómur. „Sjálfstraust, hugrekki og úthald eru nauðsynleg í frumkvöðlastarfi, ekki bara gagnleg, heldur nauðsynleg. Þú þarft tilfinningu fyrir markaðnum og fyrir fólki. Svo þarftu hugrekki, því mistök eru inni í myndinni frá fyrsta degi, sérstaklega ef þú ert sýnilegur á samfélagsmiðlum. Og svo koma stormar (í orðsins fyllstu merkingu, líka skítastormar) og þú þarft að komast í gegnum þá og halda áfram að trúa á sjálfan þig.“

Þegar hvatinn þrýtur, segir Förster, er það eina sem fyllir í skarðið agi, sami agi og fékk hann til að fara aftur á sparkvöllinn daginn eftir, og daginn þar á eftir, til að læra eitt brellubragð í viðbót.

Fjártæknifyrirtæki úr póstkassanum

Sagan af því hvernig Bolzplatzkind flutti fyrirtækjareikninginn sinn til Vivid er, eins og Förster segir hana, „ekta 90's-trix“. Bréf barst honum í pósti: pappír, umslag og allur pakkinn. Hann opnaði það og bjóst við ruslpósti en sá tilboð um 100 € bónus fyrir skráningu. „Ég tek hundrað evrur, ég get notað þær,“ hugsaði hann. Hann stofnaði reikninginn í símanum skömmu síðar.

Það sem hélt honum var varan. „Appið er nútímalegt, stafrænt, hratt, ótrúlega hratt. Það er eins og Vivid hafi þegar vitað, frá einum skjá til annars, hvert ég væri að fara. Uppsetningin er skýr. Það skiptir mig máli: ég vil hafa þetta einfalt og óflókið. Vivid gerir það, og þess vegna byrjaði ég og þess vegna er ég enn hér.“

Enn sem komið er notar hann aðeins fyrirtækjareikninginn. Hann hefur ekki enn kafað ofan í bókhaldið eða skattframtalið en er opinn fyrir því að nýta það síðar. Ef Bolzplatzkind opnar einn daginn verslun, segir hann, getur hann líka hugsað sér að nota posalausn Vivid. Hvað vill hann sjá bætt? „Ég hef persónulega engar tillögur um Vivid-appið, því ég er virkilega ánægður með það.“

„Ég var satt best að segja ekki ánægður með hefðbundnu bankana sem allir þekkja. Þeir eru rykfallnir og þunglamalegir. Vivid er hratt, óflókið og nútímalegt. Þess vegna er ég þar.“

Henoch Förster, stofnandi og forstjóri, Bolzplatzkind

Andstæðan sem sannfærði hann er nokkuð sem allir rekstraraðilar sem hafa reynt að eiga viðskipti við gamaldags banka kannast við. „Ég var satt best að segja ekki alveg ánægður með hefðbundnu bankana sem allir þekkja. Þeir eru rykfallnir. Þeir eru þunglamalegir. Ég vil hafa þetta hratt, óflókið og nútímalegt. Ég er hrifinn af ungum, ferskum fyrirtækjum sem fylgja tímanum, ekki þeim sem eru enn fastir í 90's. Fyrir utan bréfamarkaðssetninguna, hún var góð.“

Ávinningurinn í daglegum rekstri er áþreifanlegur. Bolzplatzkind heldur stundum skyndiútsölur beint á Instagram, utan aðalverslunarinnar. „Ég sendi viðskiptavininum IBAN-númerið mitt, hann millifærir upphæðina og peningarnir eru fljótt komnir inn á Vivid-reikninginn. Þannig get ég sent pakkann samdægurs. Það hjálpar versluninni.“ Fyrir merki sem heldur skyndiútsölur á Instagram á laugardagseftirmiðdegi ræður hraðinn á greiðslunni því hvort pakkinn fer í dag eða á mánudag.

Aftur til upprunans

Uppi á háalofti móður hans eru pappakassarnir horfnir. Bolzplatzkind á sínar eigin höfuðstöðvar, eigin lager og eigið teymi. En Förster kemur hingað þegar hann vill rifja upp. „Það kemur mér á óvart hvað það er mikið pláss, því þá var allt fullt. Bara fullt af pappakössum, tugum þeirra. Ég braut mér leið í gegn, pakkaði sendingunum og bar þær fimm hundruð metra á pósthúsið. Sumum var staflað tíu hátt; stundum duttu þeir um koll. Það er magnað að koma aftur. Ég finn enn lyktina. Minningarnar koma upp. Ég fæ gæsahúð.“

Tíu ár frá orði á rigningarsunnudegi til merkis sem fólk ber á húðinni. Boltinn fer enn fram hjá markinu. Viljandi.