"With the classic banks that everyone knows, I was honestly not satisfied. They are dusty and sluggish. Vivid is modern, digital, fast — incredibly fast. That's why I started, and that's why I stayed."
Henoch Förster, oprichter & directeur, Bolzplatzkind
De zolder boven de woning van zijn moeder in Hamburg ruikt nog steeds naar hout. Henoch Förster komt hier af en toe terug — zoals oprichters doen wanneer ze zich willen herinneren waar het bedrijf ooit begon. Tien jaar geleden stond hij hier tussen tientallen dozen, vijf tot zes opgestapeld, pakte T-shirts met de hand in en bracht ze vijfhonderd meter verder naar het postkantoor. Het merk heette Bolzplatzkind, en bijna niemand kende het. Tegenwoordig hebben ongeveer zeventig klanten in Duitsland het logo op hun huid laten tatoeëren, en het label verkoopt voetbalgerichte streetwear vanuit een klein hoofdkantoor in het centrum van Hamburg.
Tien jaar later is het merk groter dan zijn oprichter — en dat is precies, zegt Förster, het punt.
Een naam, geschreven op een regenachtige zondag in Bamberg
Henoch Förster zou eigenlijk moeten studeren. In plaats daarvan schreef hij op een natte zondagmiddag in een universiteitsruimte in Bamberg, Beieren, een tekst over het Bolzplatz — over die omheinde kooien en grindvelden waarop elk Duits voetbalkind is opgegroeid.Bolzplatzkind viel uit deze tekst. Hij googelde het. Niemand had het gebruikt. Hij plaatste de tekst op Facebook. Mensen vonden het leuk. Er was geen product, geen logo, geen winkel. Alleen een woord en een verhaal.
Het duurde ongeveer anderhalf jaar voordat uit 'dat zou een goed woord zijn' de gedachte werd om het woord op een T-shirt te drukken. Op 1 september 2015 ging Bolzplatzkind online — website en alle social kanalen op dezelfde dag. Daarvoor, zegt Förster over zichzelf, was hij een zoeker geweest: eerste studie begonnen en afgebroken, daarna een opleiding, daarna een tweede studie. Bolzplatzkind was het moment waarop het zoeken stopte.
„Het hobby tot beroep maken is het mooiste gevoel dat je kunt hebben. Wij voetballers hadden allemaal vroeger de droom om prof te worden. Weinig mensen zijn daarin geslaagd. Ik ook niet. Maar ik kan vandaag zeggen: ik verdien mijn geld met voetbal — natuurlijk een droom.“
Henoch Förster, oprichter & directeur, Bolzplatzkind
Het logo dat niemand opzettelijk heeft ontworpen
Het Bolzplatzkind-logo lijkt zo simpel dat je zou denken dat het vanaf het begin zo gepland was. Dat was het niet.Bolz / Platz / Kind— als een boekomslag. Zijn toenmalige vriendin zei dat het niet werkte. Hij luisterde.
Dann kwam de regen in Berlijn. Gevangen in een achtertuin, twintig minuten stortbui, vocht hij zich naar voren naar de huizenrij en ging de eerstvolgende winkel binnen, een brillenwinkel, om niet nat te staan. De verkoopster, die daarnaast kunst of design studeerde, luisterde naar zijn merkidee en wees op wat hij nog niet had gezien: De balken aan de B en de D waren halve palen.„Gebruik toch de balken aan de buitenkant van de B en de D. Trek ze omhoog — dat zijn de palen — en maak bovenaan de lat. Dan is het een doel.”
Hij ging naar huis, sliep slecht — "echt nachtmerries over logo's, geen grap" — en tekende het de volgende ochtend. Het punt aan het einde van het woord bleef staan; het was toch al onderdeel van de schrijfwijze, een statement. Tegenwoordig werkt het dubbel: als bal die net langs het doel gaat. En juist dat vindt Förster het leukst.
„Drie van de honderd mensen denken dat er 'Bolzplatzkino' staat en dat het een scherm is. Die mogen alsjeblieft niet mijn klanten worden. Een voetballer herkent meteen het doel — en de bal, die in dit geval ernaast gaat. Omdat Bolzplatzkind niet altijd perfect is. Omdat het leven niet altijd perfect is.“
Henoch Förster, oprichter & directeur, Bolzplatzkind
Streetwear, geen sportkleding — en dat verschil telt
Het is verleidelijk om Bolzplatzkind af te doen als een voetbalmerk en het daarbij te laten. Förster is het daar niet mee eens. De kleding hoort niet op het veld. Het is streetwear — voor de rest van de week, het deel van het leven waarin je naar een café gaat en stilletjes laat zien wat voor type je bent."Het gaat erom buiten het voetbalveld te laten zien: Ik ben voetballer, ik kom van het Bolzplatz. Ik ben een bepaald karakter, en dat wil ik in het dagelijks leven uitdrukken."
De klantenkring is dienovereenkomstig consistent: mensen die zijn opgegroeid op het voetbalveldje, die weten wat wind, regen en modder betekenen, en die een bepaald Understatement in hun kleding dragen. De bestsellers zijn zwart, wit en grijs. Bolzplatzkind heeft ook een kleurrijk palet in het assortiment, maar de basics verkopen elk seizoen het beste — wat Förster als een vrij duidelijke uitspraak leest over wie zijn community is.
Die materialen zijn voor hem belangrijk. Fair Trade, waar mogelijk. Biologisch katoen, waar de leverancier het heeft. Gerecycled polyester, waar dat niet het geval is. "Het was voor mij vanaf het begin, sinds de oprichting in 2015, belangrijk om op duurzaamheid te letten," zegt hij. "Ik doe het niet ideologisch. Als een artikel niet biologisch is, kies ik het toch. Maar zo goed mogelijk — dat is de filosofie en het karakter van het merk."
Hoe een merk echt ontstaat — door andere mensen
Sommige oprichters spreken over community als marketingkanaal. Förster spreekt erover als datgene wat het merk überhaupt heeft opgebouwd. "Je kunt merken nooit alleen bouwen. Mensen zeggen 'geweldig, jij hebt dat bedacht' — klopt. Maar wie het merk ontwikkelt, is uiteindelijk de community. Zonder community is elk merk waardeloos."
He posts daily, for ten years, and built his first audience by reposting customer photos — at a time when no one else did that. "It didn't matter if the picture was pixelated. I wanted to give these people the stage to be seen as Bolzplatzkind." The early phase thrived on the community celebrating itself; the brand was the lens.
„Dat is tot op de dag van vandaag surrealistisch. Als iemand me een foto stuurt en zegt 'Ik heb je logo laten tatoeëren' — voel ik me bijna schuldig. Wat heb je gedaan? Nu sta ik in jouw schuld.“
Henoch Förster, oprichter & directeur, Bolzplatzkind
Twee momenten lieten Förster zien dat het merk een culturele drempel had overschreden. De eerste was een telefoon vol screenshots, nadat Daniel Aminati een van zijn shirts had gedragen in TAFF op ProSieben. „Hé, jouw merk is op Pro7.” De bestellingen kwamen diezelfde avond binnen. Het tweede was het moment waarop hij Marco Reus — toen BVB-sensatie en international — in een Bolzplatzkind-shirt zag. „Daar moest ik even van gaan zitten. Er kwamen een paar tranen. Ik ben iemand die stap voor stap gaat, ik rust zelden uit. Maar dat was een van die momenten waarop ik dacht: man, dit is heftig. Je hebt iets bereikt.”
Het duidelijkste signaal is wat sommige klanten met hun huid hebben gedaan. Ongeveer zeventig mensen dragen het Bolzplatzkind-logo als tatoeage. „Dat is tot op de dag van vandaag surrealistisch. Als iemand me een foto stuurt en zegt 'Ik heb jouw logo laten tatoeëren' — voel ik me bijna schuldig. Wat heb je gedaan? Nu sta ik in jouw schuld." In de periodes waarin het werk aan sociale media ondraaglijk werd — en die waren er, bijvoorbeeld in het vierde jaar, toen hij serieus over stoppen nadacht — waren het juist deze mensen die de reden waren dat hij doorging.
Herkomst maakt niet uit. Prestaties wel.
Als Bolzplatzkind ein Credo hat, fasst Förster es in einer Zeile zusammen: „Herkomen maakt niet uit, taal maakt niet uit, prestatie is belangrijk.“ Hij bedoelt het geografisch en sociaal. Het veld — de denkbeeldige lijnen eromheen — was de plek waar de problemen van de wereld ophielden. „Het maakte helemaal niet uit waar mensen vandaan kwamen. Of je nu van de bouw kwam of van de bank — bij voetbal zijn iedereen gelijk. Het gaat om jouw prestatie.“
Dezelfde les geldt vertaald naar ondernemerschap."Zelfvertrouwen, moed en doorzettingsvermogen zijn essentieel voor ondernemerschap — niet alleen belangrijk, maar essentieel. Je hebt een gevoel nodig voor de markt en voor mensen. Dan heb je moed nodig, want falen ligt vanaf het begin op tafel — vooral als je publiek bent en in het sociale web werkt. En dan zullen er stormen komen — shitstorms in de ware zin van het woord. Daar moet je doorheen en in jezelf geloven."
Als de motivatie opdroogt, zegt Förster, vult alleen discipline de leegte — dezelfde discipline die hem als kind de volgende dag en de dag daarna weer naar het Bolzplatz bracht om nog een truc te leren.
„Discipline is ongelooflijk belangrijk — ook op het voetbalveld, hoe kinderlijk vrij dat ook klinkt. Je moet steeds weer teruggaan om beter te worden en om te leren. Dat kun je één op één toepassen op ondernemerschap. Er zullen momenten zijn waarop je geen motivatie hebt. Dan heb je discipline nodig. Je moet doorgaan, in jezelf geloven. That's the way to go.“
Henoch Förster, oprichter & directeur, Bolzplatzkind
Een fintech uit de brievenbus
Hoe Bolzplatzkind zijn zakelijke rekening naar Vivid heeft overgezet, is in Försters woorden "een echte 90s-move". Er lag een brief in de brievenbus — papier, envelop, alles. Hij opende hem, verwachtte reclame en zag een aanbieding: 100 euro starttegoed. "Honderd euro neem ik mee, dat kan ik gebruiken," dacht hij. Kort daarna opende hij de rekening op zijn telefoon.
Wat hem daar heeft gehouden, was het product. "De app is supermodern, digitaal, snel — ongelooflijk snel. Het voelt alsof Vivid al van tevoren wist waar ik naartoe wilde. Een duidelijke indeling. Dat is voor mij belangrijk — ik wil het eenvoudig en ongecompliceerd. Dat kan Vivid, en daarom ben ik begonnen en doorgegaan."
Aktueel gebruikt hij alleen de Vivid Business Account. Met de boekhouding of de belastingaangifte heeft hij zich nog niet beziggehouden — maar hij sluit het voor de toekomst niet uit. Als Bolzplatzkind op een dag een fysieke winkel opent, zegt hij dat hij zich goed kan voorstellen ook de POS-oplossing van Vivid te gebruiken. Verbeteringswensen? „Verbeteringsvoorstellen voor de Vivid-app heb ik persoonlijk niet, omdat ik echt tevreden ben.“
„Met de klassieke banken was ik eerlijk gezegd niet tevreden. Ze zijn stoffig en traag. Vivid is snel, eenvoudig, modern — daarom ben ik daar.“
Henoch Förster, oprichter & directeur, Bolzplatzkind
De vergelijking die hem heeft overtuigd, is er een die elke operator kent die ooit heeft geprobeerd zaken te doen met een klassieke bank."Met de klassieke banken die iedereen kent, was ik eerlijk gezegd niet helemaal tevreden. Ze zijn super stoffig en erg traag. Ik houd gewoon van snel, eenvoudig en modern. Ik ben een fan van jonge, frisse bedrijven die zich richten op de tijdgeest — en niet vastzitten in de jaren 90. Behalve bij briefmarketing — dat was goed."
Het concrete dagelijkse nut is tastbaar. Bolzplatzkind doet af en toe Flash Sales direct op Instagram, buiten de hoofdshop om. „Ik stuur de klant mijn IBAN, hij maakt over, het geld staat super snel op de Vivid-rekening. Zo kan ik dezelfde dag het pakket nog versturen. Dat is handig voor de shop.“ Voor een merk dat op een zaterdagmiddag een Flash Sale op Instagram start, bepaalt de snelheid waarmee het geld binnenkomt of er vandaag of pas maandag wordt verzonden.
Terug naar de wortels
Oben op de zolder van zijn moeder zijn de dozen vandaag weg. Bolzplatzkind heeft een eigen hoofdkwartier, een eigen magazijn, een eigen team. Maar Förster komt hier terug als hij zich wil herinneren.„Ik verbaas me dat hier zoveel ruimte is, want vroeger stond hier alles vol. Echt alles vol met dozen, tientallen ervan. Ik heb me erdoorheen geworsteld, de pakketten hier ingepakt en ze vijfhonderd meter verder naar het postkantoor gebracht. Sommige tien hoog gestapeld, sommige omgevallen. Hier terugkomen is heftig. Ik ruik het nog. Herinneringen komen boven. Daar krijg ik kippenvel van.“
Tien jaar van een woord op een regenachtige zondag tot een logo dat mensen op hun huid laten tatoeëren. De bal gaat nog steeds naast het doel. Met opzet.
